Lukrecja

Glycyrrhiza glabra

Łacińska nazwa lukrecji pochodzi od greckiego glyks lub glukus, co oznacza słodki oraz rhiza, co oznacza korzeń. Lukrecja zyskała popularność jako dodatek do słodyczy, a szczególnie do słynnych brytyjskich cukierków Liquorice Allsorts. Uprawę lukrecji zapoczątkowali w XVI wieku dominikanie z klasztoru w Pontefract u angielskim hrabstwie Yorkshire; tam też rozpoczął się handel słodyczami. Lukrecja była stosowana do produkcji słynnych cukierków z Pontefract, zanim jeszcze rozpoczęto masową produkcję cukierków dla dzieci.

UPRAWA

Lukrecja jest byliną z rodziny strączkowych, pochodzącą z Bliskiego Wschodu i południowo-wschodniej Europy. Rośnie do 90 centymetrów. Nadziemna część rośliny to długa łodyga o pierzastych liściach, mająca 9-17 listków. Z niebieskich kwiatów lukrecji tworzą się strączki, zawierające trzy lub cztery nasiona. Najważniejszą częścią rośliny są korzenie, rozrastające się głęboko w ziemi; dopiero po trzech—pięciu latach można je zbierać. Korzenie oczyszcza się, mieli na miazgę i gotuje, następnie uzyskany ekstrakt lukrecji zostaje zagęszczony przez odparowanie. Obecnie lukrecja jest uprawiana w Rosji i Europie Południowej.

SMAK I AROMAT

Przecięty korzeń ma jasnożółty miąższ i słodki zapach. W jego silnie anyżkowym smaku wyczuwalna jest gorzko-słodka nuta.

W KUCHNI

Najczęściej lukrecję dodaje się do słodyczy. Jest też istotną przyprawą słynnego, irlandzkiego ciemnego piwa Guinness i nadaje smak włoskiemu likierowi sambuco; wchodzi w skład wielu różnych gatunków piwa i napojów chłodzących.